It would be a rude shock for the regular blog readers to see “the blog has been deleted message” in the previous address, which recorded over 166,000 readers during the last one and a half year.

However, I did the back up of my blog posts up to November 2008.

During the month of December 2008, and January 2009, I have posted very few . The lost of the posts, I would say is minimum, but I have to redo it again from the scratch.

Anyway, this weblog with the same name with the different address would continue as usual and all of you can dig my all previous posts in the Archives or Category button on the left sidebar of the main page.

Regards,

Sit Mone

Look at the following video clip. You will hardly recognize this guy as Tom Cruise. His dance is really wonderful and funny .

This blogger thinks that is the best part of the movie Tropic Thunder.

Sit Mone

The Blogger’s Thought

Knowledge and Ignorance grows together.

This blogger was shocked to hear this philosophy from a retiring Indian Professor who was about to leave to Hyderabad very soon.

So he has decided to dig further about the philosophy and found the following article “Circles of knowledge and boundary of Ignorance” by Jim Mc Gee, a Harvard Graduate Consultant.

This blogger has noticed that some of the very intelligent and knowledgeable people ended up their life doing silly things. Because the more they know the more they don’t know!

Sounds funny? Try to read Mc Gee’s postulation.

Sit Mone

Excerpt;

I started thinking about “boundaries of ignorance” and “circles of knowledge” while putting together a presentation on learning and knowledge management. I began with the simple notion of learning as expanding your circle of knowledge and quickly hit on the notion that expanding my circle of knowledge was simultaneously expanding the boundaries of my ignorance. The more things I learned, the more things I became aware of that I didn’t know.

Read more..

In a vote of historic proportions yesterday, Senator Barack Obama became President-Elect of the United States of America with a 52% majority in the popular vote, and more than 349 electoral votes. Over two years of campaigning was resolved with a record voter turnout, as the Republican candidate John McCain conceded graciously at 11:20 pm eastern last night. With such a high level of interest and attention, there have been millions of words written and photographs taken of the candidates over the past year. Here is a collection of some of the best photos of President-Elect Barack Obama over the past several months. (35 photos total)

See All Photos at the Big Picture Photoblog

Other top 29 top blogs listed in the survey are as follows,

read more

The purpose of posting  this post and link, is for the thousands of aspiring Burmese youth with IT knowledge to see the great potential of blogosphere for them to develop the successful carrier . Sky will be the limit for them.

Sit Mone

ငယ္ စဥ္ကေတာ့ ဒူးယားစီးကရက္ ေကာက္ဖြာ လိုက္ ဒါမွမဟုတ္ လက္စြဲေတာ္ ေဟာ္လိုဂစ္တာေလး နဲ႕ ကိုထီးသီခ်င္း ခတ္တိုးတိုး ဆိုရင္း စိတ္ေျဖ ခဲ့ဖူးသည္။

ဂစ္တာ တလုံးေတာ့အခုအထိ ရွိပါသည္ သို႕ေသာ္အခန္းရဲ့ ေဒါင့္တေနရာမွာ ဖုန္ေတြ တက္ လို႕။

စီးကရက္ လက္နဲ႕မတို႕တာ အႏွစ္ႏွစ္ဆယ္ ရွိခဲ့ ျပီ ဂစ္တာ ေတာ့စိတ္လိုလက္ရ ရွိ ရင္ ေကာက္ကိုင္မိ ပါရဲ့။

ဂစ္တာ ဆိုလို႕ မွတ္မွတ္ရရ စ တီးျဖစ္ေတာ့ အသက္ကဆဲ့သုံးႏွစ္.. သင္ေပးတဲ့ သူငယ္ခ်င္း ကအခု မရွိရွာ ေတာ၊့ ဒီအက္ေအ ဆင္းျပီးမၾကာခင္ဘဲ က်ဆုံးသြားရွာ တယ္။ ကံေကာင္း တယ္လို႕ ၾကံဖန္ေျဖ ရတယ္။ ဒီေကာင္ အခုရွိ ရင္ျပဳတ္ရင္ျပဳတ္

မျပဳတ္ရင္လဲ ငရဲၾကီး ရမွာ သူရဲေကာင္းလိုေသရတာ ကံေကာင္းတယ္ ေခၚရမွာေပါ့ေလ။

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ကိုယ္တို႕ဂစ္တာစ ကိုင္ေတာ့ လား႐ိႈး သိန္းေအာင္ ရဲ့ လယ္သူမေလးခ်စ္သူ သီခ်င္းနဲ႕ .. သိတ္မၾကာခင္ပဲ သူနဲ႕မိသားစု ဗ်ဳံး ဒိုင္းဆိုအလည္ေရာက္လာ ၾကတာမွတ္မိတယ္။ သိတ္မၾကာခင္ပဲ သူျမန္မာျပည္ကေန အျပီးအပိုင္ တြက္ ခြါခဲ့တာ ဒီေန႕အထိပါဘဲ။

ဂစ္တာ အ ေၾကာင္းပဲ ဆက္အံုးမယ္။

ကိုယ္တို႕ ေခတ္က ဂစ္တာ ဆို က်င္စု ပဲရွိတယ္။ ကရင္ သူငယ္ခ်င္း ေတြ ထြင္းအိုး ကိုယ္တိုင္ လုပ္တီးတာ ေတြ႕ဖူးတယ္။ က်င္စု ဂစ္တာက ထြင္းအိုးကို မမွီေပမဲ့ ဆီေဆန္ က် သြားျပီဆိုရင္ အေတာ္ေလးနားေထာင္ ေပ်ာ္တယ္။ ကိုယ့္ရဲ့ ေက်ာင္းသားဘဝ ကဂစ္တာေလးဆို ေပါက္ ေနတာေတာင္ အသံကလြင္ ေန တုန္း။တခု ဘဲ က်င္စုဂစ္တာ ေတြရဲ့ ကီးေတြက မေကာင္းေတာ့ အျမဲတန္းလိုလို ေဒါင္ဒင္ ေဒါင္ဒင္ နဲ႕ ကီးျပန္ခ်ိန္ရတယ္။ ဒို ေရ မီ ေလးသိလာ ေတာ့ တမ်ိဳးေပါ့ေလ။

လမ္းေဘးမွာထိုင္ ညေမွာင္တာ နဲ႕ ဒံုခ်မ္းခ်မ္း တီးရင္းလူပ်ိဳေပါက္ေတြရဲ့ ကီးမဝင္တဲ့အသံေၾကာင္ ေတြနဲ႕ ေအာ္ၾကဟစ္က် နဲ႕ ကိုယ့္ ကိုယ္ ေတာ့ တကဲ့အေကာင္ လို႕ထင္ခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ေတြပါ။

One;”>xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ဆယ္တန္း ေရာက္ ေတာ့ တခ်ိဳ႕ သူငယ္ခ်င္း…မွတ္မွတ္ရရ ႏွစ္ေယာက္ စီးရီးစထုက္တယ္။ တေယာက္ေအာင္ျမင္တယ္၊ ေနာက္တေယာက္ကမေအာင္ျမင္ဖူး။ မေအာင္ျမင္တဲ့တေယာက္က ပိုက္ဆံတတ္ႏိုင္ ေတာ့ က်ိဳးစားျပီး သုံးေလး ေခြ ထုက္ရွာတယ္။ ေနာက္ဆုံးေတာ့မိဘ လက္ငုတ္လက္ရင္း ကုန္သည္အလုပ္နဲ႕ပဲ က်န္ခဲ့တယ္။

ေအာင္ျမင္တဲ့ တေယာက္လည္း စတီရီယိုေခတ္ဦး မွာပဲကြယ္လြန္ရွာတယ္။

ကိုယ္က အသံမရေတာ့ ဆိုခ်င္တဲ့လူေတြ အတြက္ ဒိုင္ခံ တီးေပးတဲ့ အ လုပ္ကို တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသား တဘဝလုံးေပ်ာ္ေပ်ာ္ၾကီးလုပ္ခဲ့တယ္။

အဖြဲ႕ေတာင့္ျပီ ဆိုရင္ေတာ့ လီဒ.. ရစ္သမ္ ေဘ့စ နဲ႕( အခုေအာ္ဇီ ေရာက္ေနတဲ့ တ႐ုပ္မၾကီး တကယ္ေတာ့ အထီးစစ္စစ္ပါ) ရဲ့ဟာမိုနီကာ နဲ႕ညလုံးေပါက္ ျမိဳင္ေတာ့ တာပါဘဲ။

ဖရက္ရွာ ေတြကိုၾကိဳဆိုရင္ ကိုယ္တို႕ဂစ္တာတီးတယ္။ ဖယ္ယားဝဲ ႏႈတ္ဆက္ပြဲ ဆိုရင္လဲကိုယ္တို႕ဂစ္တာတီးတယ္။စာေမးပြဲ ေအာင္ ရင္တီးသလို စာေမးပြဲက်ရင္လဲတီး တာပါဘဲ။အသဲကြဲ တဲ့သူငယ္ခ်င္း ေတြအတြက္လဲကိုယ္တို႕ဟာအဲဗားရယ္ဒီ …လူေရွ႕ရွက္လို႕ သီခ်င္းမဆို ရဲေပမဲ့ ညသန္းေခါင္ ဖီလင္တက္ျပီး အခန္းတခါးလာေခါက္ ရင္လဲ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ၾကီး တီးေပးလိုက္တာပါဘဲ။

ထူးဆန္းတာတခုကလူေရွ႕ရွက္လို႕ သီခ်င္းးမဆိုရဲ တဲ့အထဲ က တခ်ိဳ႕ဟာထူးထူးျခားျခားအသံ ေကာင္းေနတတ္ပါ။

ကိုယ္တို႕တီးတဲ့ သီခ်င္းေတြလား .? ေတြ႕မေရွာင္ အကုန္ တီးပါတယ္။ ဆိုခ်င္တဲ့ လူအၾကိဳက္ ေပါ့။

ကိုယ္ တို႕အခ်င္းခ်င္း တကယ္ စိတ္ၾကိဳက္ တီးၾကရင္ေတာ့ ကိုထီး သီခ်င္းေတြ အမ်ားဆုံးေပါ့။ေနာက္ သိန္းတန္၊တကၠသိုလ္ ေအးေမာင္၊ခင္ဝမ္း၊ ရာဇူး ကအကိုၾကီး စက္ေမာ္ရဲ့ လူမသိ လိုက္တဲ့ သီခ်င္း ေတြ၊လႊမ္းမိုး သီခ်င္း ေတြ ပါ။

ထူးအိမ္သင္ ကို ၾကိဳက္ေပမဲ့ သူ႕သီခ်င္းေတြ ေပၚလာေတာ့ ကိုယ္နိင္ငံျခား ေရာက္ေနျပီ။

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

ထားပါ ေတာ့ ေျပာခ်င္တာက ဂစ္တာအေၾကာင္းပါ။ ဘြဲ႕ရျပီးအလုပ္ ဝင္ ေတာ့ ဂစ္တာအကိုင္ က်ဲသြားတယ္။ ျပည္ပေရာက္ ျပီး႐ုန္းကန္ေနရတဲ့ အခ်ိန္မွာ ဂစ္တာကို ေမ့သြားတယ္။

ႏွစ္အေတာ္ ၾကာျပီး စူပါမကက္ တခု ေလွ်ာက္ရင္း..ယာမာဟာ ဂစ္တာ ဆိုင္ တခုက လြန္ခဲ့တဲ့ ဆယ္ႏွစ္ ေလာက္က ဂစ္တာတလုံးဝယ္ျဖစ္တယ္။

အသံေကာင္းတယ္၊ ပစ္ထားေပမဲ့ ၾကိဳးမညွိပဲ တီးလို႕ရတယ္။

ဒါေပမဲ့

ဂစ္တာ တီးလို႕စ်န္မဝင္ ေတာ့ တာကိုသတိထားမိပါတယ္။ လက္ထိပ္ကေလး ေတြနာ လာတယ္၊ သီခ်င္းစာ သားေတြ ဆိုေနရင္းနဲ႕ေမ့ တယ္၊ ပိုဆိုးတာက တ ခ်ိန္တုန္းက အလြယ္တကူ တီးခတ္တဲ့ သီခ်င္းေတြ ဟာအခု တီးလို႕ဆိုလို႕ အဆင္မေျပ ျဖစ္ေနတာပါ။

တေန႕ မိတ္ေဆြတေယာတ္ ရဲ့ အိမ္ ကဖိတ္လို႕ေရာက္သြားတယ္။ ဧည့္ခန္း မွာ ပီယာႏို အသစ္စက္စက္ တလုံးေတြ႕ရတယ္။ အခ်ိဳေရေသာက္ျပီး ညေနစာ မစားခင္မွာ အျဖဴတေယာက္က ပီယာႏို ေရွ႕ အက်အန ထိုင္ ျပီး လက္စမ္းတယ္ သူလဲ ကိုယ္နဲ႕ သက္တူရြယ္တူရွိ ေလာက္ ရွိမွာပါ။

္ေပါ့ ေပါ့ပါးပါး နဲ႕ကိုယ္ တို႕အားလုံးသိ တဲ့ သီခ်င္းေတြကို စိတ္ပါလက္ပါတီးခတ္ သြားတယ္။ ကုမဏီ စီအီးအို လို႕ သိရတယ္။

ကိုယ္ျပန္ ဆန္းစစ္ၾကည့္ေတာ့ သူကအပူအပင္မရွိတဲ့ အရပ္ကလာသူေလ။

ကိုယ္က ေတာ့အေပ်ာ္ေတြ ဆိတ္သုဥ္း ေနတဲ့တိုင္းျပည္ ကိုလြမ္းေန ရသူဆိုေတာ့ ဂစ္တာကိုင္ လို႕ေတာင္မလြမ္းႏိုင္တာ သဘာဝက်ပါတယ္လို႕ ေဖာ့ေတြးေတြး ရင္း သနားစရာဂစ္တာေလး ကို အခန္းေဒါင့္မွာ ဒီအတိုင္းပဲ သံေယာဇဥ္ ျဖတ္ထား မိေလရဲ့။

ေဆာရီး ပဲဂစ္တာေလးေရ…….

စစ္မုန္း

The Muslim schoolteacher who joined Burma’s martyrs

Being a Muslim in a country where 87 percent of the population is Buddhist, and where the military government regularly practices ultra-nationalism and uses religion as a political tool, means joining the underprivileged at the bottom of the pile.

Muslims in Burma regularly suffer social and religious discrimination. Burmese Buddhists commonly call them, Kala, a derogatory term for South Asians and also used insultingly to describe westerners.

While some consider the term abusive and degrading, there’s general acceptance that it takes on a sense of honor, respect and lovingkindness when it’s used in the form Kalagyi (Big Kala), to describe independence hero Abdul Razak.

U Razak rose from the position of headmaster of Mandalay Central National High School to become minister of education and national planning in Burma’s pre-independence government. His career was brought to a brutal end at the age of 49, when he was gunned down by assassins on July 19, 1947, together with independence leader Gen Aung San and seven other cabinet members and colleagues. The nine murdered leaders are commemorated annually on the country’s Martyr’s Day.

Read full text at Irrawaddy online

Read more about U Razak at Wikipedia

In a country where discrimination against minority groups is a fact of life, Muslims are bottom of the heap.

There is a saying that if you lose control of your bicycle in Burma’s western Arakan State, you shouldn’t worry as it will stop when it hits a kala.

Kala is Burmese slang for outsider, or alien, and although Caucasians are sometimes referred to as white kala, the term is more commonly used for anyone dark skinned, usually of Indian origin. While some shrug the term off, others consider it abusive and degrading: an insult to people whose ancestors may have fought for the country and who consider themselves wholly Burmese.

read more…at Irrawaddy online

Grandpa of Jamal by Zaw Min is a short story about a Burmese Muslim Grandpa who fought for Independence, hand in hand with other Burmese freedom fighters. Later he was honored for his heroic act by the Government. The old man settled down in a village in upper Burma which was home for his parents for last three hundred years.

The problem started when he took a train to visit Rangoon recently. Police checked his documents and when they found out that he is a Muslim, he was scolded and shouted with abusive words. Moreover they have checked whether he could speak Burmese or not. He was told that there are no such a race and religion as Burmese Muslims. Then, only he  realized that he is only a  Kalar ( derogatory name for Burmese Muslims-all are assumed as  Indians)and not a Burmese citizen. Finally the problem was settled after paying bribe to the police.

However the freedom fighter, Burmese Muslim Grandpa, who ancestors were royal servant of the Burmese Kings was deeply hurt by the incidence. He has decided not to travel to any part of Burma until his death.

Simple translation for the non Burmese readers

by Sit Mone

သူ႔ မွာ ဗမာနာမည္ ရိွေပမဲ့ သူငယ္ခ်င္း အားလံုးက ငယ္ငယ္တည္းက “ဂ်မား” ဆိုေသာ အိမ္နာမည္ကိုသာ ေခၚၾကေသာ ေၾကာင့္ ဗမာနာမည္ကို ဘယ္သူမွ မမွတ္မိေတာ့။ ဂ်မား၊ နီတြတ္ႏွင့္ ကံသိန္းတို႔သည္ ႏွစ္တန္းေလာက္ ကတည္းက လည္ပင္းဖက္၍ ေက်ာင္းေနခဲ့သူမ်ားလည္း ျဖစ္သည္။ ဂ်မားမိဘေတြရဲ့ အသက္ေမြးဝမ္းေက်ာင္း လုပ္ငန္းက ဘဲေမြးျမဴျခင္း။ သူတို႔မိသားစုက အစၥလမ္ဘာသာ ကိုးကြယ္၍ အိႏိၵယႏြယ္ဖြား ေသြးေႏွာထားေသာ ရုပ္ေရ သြင္ျပင္ကို ပုိင္ဆုိင္ၾကသည္။ သူတို႔ရြာက လူအမ်ားစု သည္ မြတ္စလင္မ်ား ျဖစ္သည္။ ထိုရြာသားတို႔သည္ ေရွးဗမာ ဘုရင္မ်ား အဆက္ဆက္ လက္ေအာက္တြင္ အမႈထမ္းခဲ့ၾကေသာ ျမန္မာမြတ္စလင္ စစ္သည္ေတာ္ အႏြယ္မ်ားမွ ဆင္းဆက္လာ သူမ်ားလည္း ျဖစ္သည္။

ရြာသားအမ်ားစုသည္ ငါးဖမ္းျခင္း၊ ကုိင္းကၽြန္းလုပ္ျခင္းျဖင့္ အသက္ေမြးၾကသည္။ သို႔ေသာ္ ဂ်မား၏ မိဘမ်ားႏွင့္ ရြာသား အနည္းစုကေတာ့ ေတာင္သမန္အင္းႀကီးကို အေျချပဳ၍ ဘဲေမြးၾကသည္။ အဲသည့္ အခ်ိန္တံုးက နီတြတ္ မွတ္မိသေလာက္ ဂ်မား မိဘေတြမွာ ေမြးထားေသာ ဘဲမ်ားက အေကာင္ရွစ္ရာ တေထာင္ေလာက္ ရိွမည္။

မိုးတြင္းကုန္လို႔ ေတာင္သမန္အင္းတြင္ ေရၾကသည့္ အခ်ိန္မ်ားမွစ၍ ဂ်မား အေဖႏွင့္အဖိုးတို႔ ေလွတစင္းစီျဖင့္ ဘဲ ေက်ာင္းေလ့ ရိွသည္။ ေရၾကသြား၍ ကုန္းေပၚလာေသာ ေနရာမ်ားတြင္ ယာယီတဲမ်ားထိုး၍ အေျချပဳကာ တေႏြလံုး၊ တေဆာင္းလံုး ဘဲ ေက်ာင္းျခင္း အမႈကိုျပဳၾကသည္။ ဝါဆိုဝါေခါင္ ေရျပန္တက္သည့္ သံုးလကာလသို႔ ေရာက္မွ ရြာကို ျပန္နားၾကသည္။

ဂ်မားေျပာေျပာေနေသာ သူ႔အဖိုး၏ စြန္းစားခန္းမ်ားကား နီတြတ္တို႔ သူငယ္ခ်င္း တအုပ္အတြက္ ဘယ္အခ်ိန္ နားေထာင္ နားေထာင္ မရိုးႏုိင္။ အဲတာ ဂ်ပန္ေခတ္တံုးက ဇာတ္လမ္းမ်ား။ “ဂ်မား ေျပာစမ္းပါဦး။ မင္းအဖိုးက ဂ်ပန္စစ္သားေတြ ဘယ္လို ေဆာ္လိုက္တာလဲ” ဟု နီတြတ္က အစေထာင္ေလ့ရိွသည္။ ဂ်မားကလည္း သူ႔အဖိုးစြန္႔စားခန္းကို ပြဲေတာင္းသူ ရိွတုိင္း ဘယ္ေတာ့မွ မျငင္း။ “ဒီလိုကြ… မူးလာတဲ့ ဂ်ပန္စစ္သား ေလးေယာက္က ေတာင္ၿမိဳ႔ (အမရပူရ) ေစ်းႀကီးနားမွာ မိန္းကေလး တေယာက္ကို ဆြဲလားရမ္းလား လုပ္တာေတြ႔လို႔ ငါ့အဖိုးက ေစ်းသည္ တေယာက္ဆီက ဆုိင္းထမ္းကိုယူၿပီး တေယာက္ၿပီး တေယာက္ အလဲခ်ထ့ဲလုိက္တာ၊ ေနာက္ေတာ့ ဂ်ပန္စစ္တပ္က လုိက္ဖမ္းလို႔ တျခားရြာေတြမွာ သြားပုန္းေနရေသးတယ္ ငါ့လူ”။ ဂ်မား ကြယ္ရာၾကမွ ကံသိန္းက “ငါထင္တာေတာ့ ဂ်မားက ပိုေျပာတာ ေနမွာပါ။ သူ႔အဖိုး ရိုက္ထည့္လုိက္တဲ့ ဂ်ပန္စစ္သားက ရိွလွမွ ႏွစ္ေယာက္ေပါ့။ ေလးေယာက္နဲ႔ တေယာက္ သတ္ရပုတ္ရတာ လြယ္တာ မွတ္လို႔” ဟု အထြန္႔တက္၏။ မည္သို႔ပင္ဆုိေစ နီတြက္တို႔ တအုပ္လံုးက ေတာ့ ဗိုလ္က်လာသည့္ လူမ်ဳိးျခား ဂ်ပန္ စစ္သားေတြကို ေဆာ္ပေလာ္ တီးထဲ့လုိက္သည့္ ဂ်မားတို႔ အဖိုးကို အားရလွသည္။

သည့္အျပင္ ေနာက္ထပ္ စြန္႔စားခန္းေတြလည္း ရိွေသးသည္။ ဂ်ပန္ကို ျပန္၍ေတာ္လွန္သည့္ ကာလမ်ားတြင္ ဂ်မားတို႔ အဖိုး သည္ ဖက္ဆစ္ေတာ္လွန္ေရး တပ္မေတာ္၏ ေဒသခံ ေပ်ာ္က်ားရဲေဘာ္ တဦးလည္း ျဖစ္ခဲ့သည္။ “ငါ့အဖိုးက ေသနတ္ ပစ္တာ သိပ္လက္ေျဖာင့္တယ္။ တခါေတာ့ ရြာနဲ႔မလွမ္းကမ္း ေတာတန္းနားမွာ ျဗံဳးဆို ဂ်ပန္စစ္သားေတြ နဲ႔ မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္ ပက္ပင္း တိုးေရာတဲ့။ အဲတာ ငါ့အဖိုးက ခါးၾကားထဲမွာ ဖြက္ယူလာတဲ့ ေျခာက္လံုးပူးကို အျမန္ထုတ္ ၿပီး သံုးခ်က္ဆက္တုိက္ ပစ္လုိက္တာ ေရွ႔ဆံုးက ဂ်ပန္စစ္သား သံုးေယာက္ ေခါက္ကနဲကို လဲတာတဲ့။ အဲဒါ ေနာက္က ဂ်ပန္စစ္သားေတြ ရုတ္တရက္ ေၾကာင္ေနတံုး အျမန္ေျပးၿပီး ေပ်ာက္က်ားရဲေဘာ္ေတြ စခန္းျခေနတဲ့ေနရာကို သတင္း သြားပို႔တယ္။ ၿပီးေတာ့ ေျပာက္က်ားရဲေဘာ္ေတြက ငါ့အဖုိးနဲ႔အတူ အဲသည့္ ဂ်ပန္စစ္သားေတြ ေနာက္ကို လုိက္တုိက္တာ ဂ်ပန္ေတြ တပ္လံုး ျပဳတ္ပဲတဲ့ေမာင္”။ ကံသိန္းကား ထံုးစံအတုိင္းပင္။ စြန္႔စားခန္းကို ႀကိဳက္ေသာ္လည္း “ဂ်မား ဆိုတဲ့ေကာင္က နည္းနည္း ေတာ့ ပိုလုိက္ရမွ” ဟု ကြယ္ရာတြင္ ေဝဖန္လုိက္ေသးသည္။

သည္လိုႏွင့္ ရွစ္တန္းေက်ာင္းသားမ်ားဘဝ စာေမးပြဲအၿပီးတြင္ နီတြတ္တေယာက္ ေတာင္သမန္အင္းေစာင္း တေနရာတြင္ အေျခစိုက္ထားေသာ ဂ်မားတို႔ ဘဲၿခံကို အလည္လုိက္သြားသည္။ သီခ်င္းထဲကလို ဘဲအုပ္က တရာႏွစ္ရာ မက ဘဲပင္လယ္ႀကီး ျဖစ္ေနသည္။ သူေတြ႔ဖူးျခင္ေနေသာ ဂ်မားတို႔အဖိုး လူစြန္႔စားႀကီးကို ေတြ႔ရသည္။ ေထာင္ေထာင္ ေမာင္းေမာင္းႏွင့္ သန္သန္ မာမာႀကီး ရိွတံုး။ နီတြက္က သူသိလိုသည္မ်ားကို အဖိုးႀကီးအား ေမးလုိက္မည္ဟု အားခဲ ထားသည္။ အဖိုးႀကီးက သေဘာ ေကာင္းပံု ရေသာ္လည္း တခြန္းေမးမွ တခြန္းေျဖသည္။ သူ႔ၾကည့္ရသည္မွာ ခပ္ေအးေအး။ ၿပီးေတာ့ ေလွကေလး တစင္းႏွင့္ ဘဲေက်ာင္းထြက္ သြားသည့္အတြက္ နီတြတ္ေမးလိုသည္မ်ား ကုန္စင္ေအာင္ မေမးလုိက္ရ။ သည္ေတာ့ နီတြက္က ဂ်ပန္ ေခတ္တံုးက ကေလးသာသာသာ အရြယ္သာ ရိွေသးေသာ ဂ်မား အေဖကို သူသိလိုသည္မ်ား ေလ်ာက္ေမးေတာ့သည္။ ညေနအိမ္ျပန္ေတာ့ ဂ်မားတို႔မိသားစုက သူ႔ကို ဘဲဥမ်ား လက္ေဆာင္ ေပးလုိက္ေသးသည္။ ဝါးႏွီးျဖင့္ ရက္ထားေသာ ျခင္း ကေလးထဲတြင္ အစိမ္းေရာင္ သန္းေနေသာ ဘဲဥမ်ားက အစီအရီ။

သူတို႔တသုိက္လံုး ရွစ္တန္းေအာင္ၾကေသာ္လည္း ဂ်မားကားေက်ာင္း ထြက္သြားသည္။ သူအိမ္ရဲ့ အဓိကလုပ္ငန္း ျဖစ္ေသာ ဘဲေက်ာင္းျခင္း၊ ဘဲဥေကာက္ျခင္းမ်ား အတြက္ မိသားစုအတြက္ ကူဖို႔ျဖစ္သည္။

တေန႔ေတာ့ နီတြတ္တေယာက္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ ထုိင္ေနတံုး ေဘးဝုိင္းက အဖုိးႀကီးမ်ား ဂ်ပန္ ေခတ္က အေၾကာင္းမ်ား ေျပာေနသည္ကို ၾကားေနရသျဖင့္ စပ္စုေလ့ရိွေသာ သူ႔ဝသီအတုိင္း “အဘတို႔ကို ေမးရဦးမယ္။ ဂ်ပန္ေခတ္ တံုးက ဦးဗကို (ဂ်မား၏အဖိုး) ဆုိတာ ဂ်ပန္ကိုတုိက္တဲ့ ေနရာမွာ ေတာ္ေတာ္ လက္သံေျပာင္တယ္ ဆိုတာ ဟုတ္သလား” ဟုေမးလုိက္သည္။ အဖိုးႀကီးအားလံုးက “ဟုတ္တယ္ကြ” ဟု တညီတညာတည္း ျပန္ေျဖၾကသည္။ ထိုအထဲမွ အဖုိးႀကီးတဦးက “မင္းတို႔ေက်ာင္းက ေဘာ္လံုးကန္ ေကာင္းတဲ့ ဟိုေကာင္ေလးဟာ ဘယ္သူတဲ့ သူ႔နာမည္က” ဟု နီတြတ္ကို ေမးလုိက္၍ ဂ်မားပါ အဘဟု ျပန္ေျဖလုိက္သည္။ “ေအး… ဂ်မားက ကိုဗကိုရဲ့ ေျမးေလး မို႔လား။ ဂ်ပန္ ေခတ္တံုးက ကိုဗကိုကို ဂ်ပန္ေတြက သိပ္ ဖမ္းခ်င္တာ။ အေသရရ အရွင္ရရပဲ။ သူက လစ္ရင္ လစ္သလို ဂ်ပန္ေတြကို ေဆာ္တာေဟ့။ ဂ်ပန္ေတြဆိုတာ သူ႔ကိုမိေအာင္ မဖမ္းႏုိင္ဖူး။ ေသနတ္ပစ္ကလည္း ေကာင္းတယ္ေမာင္။ အဲသည့္ ေခတ္တံုးက လူေတြက သူ႔ကို “ေျခာက္လံုးပူးဗကို” ဆိုၿပီး ေခၚၾကတယ္။ အဲသလို သတိၱဗ်တိၱ ေကာင္းေကာင္းနဲ႔ တာဝန္ ထမ္းခဲ့လို႔ ေမာ္ကြန္းဝင္ ဒုတိယဆင့္ေတာင္ ရထားတာ။”

အခုမွ နီတြတ္ အေတာ္ေလး ဘဝင္ၾကသြားသည္။ ဂ်မားတို႔အဖုိးက သူတို႔ငယ္ငယ္ကတည္းက ပံုျပင္လာ သူရဲေကာင္း တေယာက္ေပကိုး။ ကံသိန္းကို ဘယ့္ႏွယ့္လဲ မင္းအခုယံုၿပီလား ဆိုေသာသေဘာျဖင့္ ေမးေငါ့၍ အသံတိတ္ ေမးလုိက္ သည္။ လူႀကီးမ်ားက ဟုတ္သည္ဟု ေထာက္ခံခ်က္ ေပးထားေသာေၾကာင့္ ကံသိန္းလည္း ခါတုိင္းလို အထြန္႔မတက္သာ။

သည္လိုႏွင့္ နီတြတ္ တေယာက္ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသား ျဖစ္လာခဲ့သည္။ ဂ်မားႏွင့္ ဟိုအရင္ ငယ္ငယ္တံုးကလို မဆံု ျဖစ္ ေတာ့။ သို႔ေသာ္ ျမင္းလွည္း အမိုးပက္လက္ တစင္းျဖင့္ ေစ်းသို႔ဘဲဥပို႔ေလ့ရိွသည့္ ဂ်မားႏွင့္ တခါတရံ လမ္းတြင္ဆံု ပါက နီးရာ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္တြင္ ႏွစ္ေယာက္သား အတူထုိင္ျဖစ္ေသးသည္။

“နီတြတ္ေရ ဂ်မားတေယာက္ မေတြ႔တာ အေတာ္ၾကာၿပီ။ မင္းနဲ႔ေကာ ဆံုျဖစ္ေသးလား” လဖက္ရည္ဆိုင္ထဲ ဝင္ဝင္ျခင္း ကံသိန္းက လွမ္းေမးလုိက္သည္။ စားပြဲတြင္ ဝင္ထုိင္လုိက္ရင္း”ေအးကြ မင္းေျပာမွပဲ။ ဒီေကာင့္ကို မေတြ႔တာ ေလးငါး ေျခာက္ လ ေလာက္ေတာင္ ရိွပလား မွတ္တယ္” ဟု နီတြက္က ျပန္ေျဖလုိက္သည္။ သည္လိုႏွင့္ ေရာက္တတ္ ရာရာမ်ားကို ေျပာေနရင္း အခ်ိန္လည္း အေတာ္ၾကာသြားၿပီးမို႔ လူစုခြဲမလို႔ လုပ္ေနတုန္း ဂ်မားတေယာက္ လဖက္ ရည္ဆုိင္ထဲသို႔ ဆုိက္ဆုိက္ၿမိဳက္ၿမိဳက္ ဝင္ျခလာသည္။ ဂ်မားႏွင့္မေတြ႔တာ ၾကာၿပီဆိုေတာ့ သူတို႔လည္း လူစုမခြဲျဖစ္ ေသးဘဲ ဂ်မားႏွင့္အတူ ဆက္၍ထုိင္ရင္း ခါတုိင္း လုိ ေလကန္ဖို႔ တာစူလုိက္သည္။

ဂ်မားမ်က္ႏွာကား လန္းလန္းဆန္းဆန္း မရိွ။ တခုခုႏွင့္ ပတ္သက္၍ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္ေနဟန္ရိွသည္။ လဖက္ရည္ခြက္ကို ျဖည္းျဖည္းမ၍ တက်ဳိက္ေသာက္လုိက္ၿပီးမွ ဂ်မားကဤသို႔ ရင္ဖြင့္ေလသည္။ “တေလာကကြာ ငါ့အဖိုး မ်က္လံုးခြဲဖို႔ ရန္ကုန္ကို ဆင္းၾကတယ္။ အဖိုးက အဲသည့္အခ်ိန္အထိ မွတ္ပံုတင္ မရိွေသးေတာ့ ရန္ကုန္မသြားခင္ ၿမိဳ႔နယ္ လဝက ရံုးမွာ မွတ္ပံုတင္ သြားလုပ္ရတယ္။ မွတ္ပံုတင္ေတာ့ ခ်က္ျခင္းလုပ္လို႔မရဖူး။ ဒါေပမဲ့ မွတ္ပံုတင္ လုပ္ထားဆဲ ျဖစ္ေၾကာင္းနဲ႔ ႏုိင္ငံသား ျဖစ္ေၾကာင္း ေထာက္ခံစာေတာ့ ေရးေပးလုိက္တယ္။ အဲတာ ရန္ကုန္အသြား ရထားေပၚမွာ ကြာ ျပႆနာ အႀကီးအက်ယ္ တက္ခဲ့လို႔။ အဖိုးလည္း ေတာ္ေတာ္ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္သြားတာ အခုအထိပဲ။” နီတြတ္က “ဘယ္လို ျဖစ္တာတံုး” ဟု ဂ်မားကို ေမးလုိက္သည္။

“ဒီလိုကြာ ေတာ္ေတာ္လည္း စိတ္ပ်က္ဖို႔ေကာင္းပါတယ္။ မႏၱေလးက ရထားထြက္လုိ႔ ေက်ာက္ဆည္ဘူတာ ေရာက္ေတာ့ ရဲေတြ တက္လာၿပီး မွတ္ပံုတင္စစ္တယ္။ ငါကရွစ္တန္းေျဖတံုးက မွတ္ပံုတင္ လုပ္ထားတာဆိုေတာ့ သူတို႔စစ္ေတာ့ ထုတ္ျပ လုိက္ တယ္။ ဒါေပမဲ့ ငါ့အဖုိးၾကေတာ့ ဒီလိုေထာက္ခံစာနဲ႔ ခရီးသြားခြင့္ မရိွဖူးဆိုၿပီး လုပ္လာတယ္။ ေနာက္ ဗမာစကား ေကာင္း ေကာင္း ေျပာတတ္ကဲ့လား ဘာလားနဲ႔လည္း စစ္ေၾကာေသးတယ္။ မင္းတို႔လည္း သိသားပဲ ငါတို႔တရြာလံုး ဗမာ စကားတမ်ဳိးပဲ ေျပာတာ ႏွစ္ေပါင္းသံုးရာေတာင္ ေက်ာ္ပလားမွတ္တယ္။ ကုလားလို လည္း ငါ့အဖိုးလို အရြယ္မ်ဳိးေတြက အစ ရြာမွာဘယ္သူမွ မတတ္ေတာ့တာ။ အဲတာကြာ ရဲေတြက ဆက္ဆံတာကလည္း ရုိင္းခ်က္ကေတာ့။ မင္းတို႔ ကုလားေတြက လယ္ကိုလယ္တယ္ ဘာျဖစ္တယ္ညာျဖစ္တယ္။ ႏုိင္ငံသား မဟုတ္ဖူးမို႔လား မွန္မွန္ေျပာ၊ ဒီေထာက္ခံစာ ကေကာ စစ္ကဲ့လားဆိုၿပီး ညစ္က်ယ္က်ယ္ လုပ္ ေနတာေပါ့ကြာ။ ငါ့အဖုိးက ေသေသခ်ာခ်ာ ရွင္းျပပါတယ္။ ငါတို႔က ျမန္မာ မြတ္စလင္ေတြပါ။ အခုမွ ခိုးဝင္လာတဲ့သူေတြ မဟုတ္ပါဖူးေပါ့။ အသိသာႀကီးပဲ သူငယ္ခ်င္းရာ မင္းတို႔ စဥ္းစားသာၾကည့္ ငါတို႔ေျပာတဲ့ ဗမာစကားက မင္းတို႔လိုပဲ ဥစၥာ။ မေန႔တေန႔ ကမွ ဒီတုိင္းျပည္ကို ခိုးဝင္လာတဲ့သူက ဘယ္လိုလုပ္ၿပီး ဗမာလို ပီေအာင္ ေျပာႏုိင္မလဲ။ ဗမာလို ေျပာတတ္ရင္ ေတာင္ ေလသံက ကုလားေလဝဲဦးမယ္။ “

ဂ်မားက စကားကို ခဏျဖတ္လုိက္ရင္း ဒူးယားတလိပ္ ေကာက္၍မီးညိႇလုိက္သည္။ ၿပီးမွ “အဲေတာ့ ရဲေတြက ဘယ္လုိ ျပန္ေျပာ သလဲဆိုေတာ့ ျမန္မာမြတ္စလင္ဆိုတာ ဒီတုိင္းျပည္မွာ မရိွဖူးတဲ့။ ျမန္မာမွန္ရင္ ဗုဒၶဘာသာပဲ ရိွတယ္တဲ့။ ကုလားဟာ ကုလား ပဲတဲ့။ ျမန္မာမြတ္စလင္ဆိုတာ မင္းတို႔ ေစာက္ကုလားေတြ လူလည္လုပ္ၿပီး ထြင္ထားတာ ဆိုၿပီး ကြာ မေအႏွမနဲ႔တုိင္းၿပီး ဆဲ ေသးတယ္။ ဒီတုိင္းျပည္မွာေနရင္ ေကာင္းေကာင္းေနၾက ဘာညာဆိုၿပီးလည္း သေဟာက္ သဟမ္း လုပ္ေသးတယ္။ ေနာက္ဆံုး ေတာ့ ငါ့ကိုတြဲေထာင့္ေခၚၿပီး ပုိက္ဆံေတာင္းတယ္။ ေထာင့္ငါးရာေတာင္ ေပးလုိက္ရတယ္ သူငယ္ခ်င္းေရ။ အဲတာပဲေဟ့ ဇတ္လမ္းကေတာ့”။ ထိုအခ်ိန္က ေရႊတက်ပ္သားမွ သံုးေထာင္သာ ရိွေသာေခတ္။ ေရႊငါးမူး သားဖိုး ရဲေတြက ဓါးျပတုိက္ သြားျခင္းပင္။

နီတြက္ေကာ ကံသိန္းပါ ဂ်မားတို႔ ေျမးအဖိုးႏွင့္ထပ္တူ စိတ္မေကာင္းျခင္း ႀကီးစြာျဖစ္ရသည္။ ကာယကံရွင္မ်ား ကေတာ့ ပို၍ စိတ္ႏွလံုးညိႇဳးျခံဳး ေပလိမ့္မည္။ ျမန္မာျပည္ဟာ ဘာသာေရး လူမ်ဳိးေရး မခြဲျခားတဲ့ တုိင္းျပည္ဆိုတာ တကယ္တမ္း ေတာ့ မဟုတ္။ အထူးသျဖင့္ အာဏာပုိင္မ်ားတြင္ ခြဲျခားေရးစိတ္ ပိုရိွသည္။ ေတာင္ေပၚ ေျမျပန္႔ လူမ်ဳိးေရးလည္း ခြဲျခားသည္။ မြတ္စလင္၊ ဟိႏၵဴ၊ ခရစ္ယာန္ ေတြက ျမန္မာႏုိင္ငံအေပၚ သစၥာမရိွသလိုလို၊ ရာႏႈန္းျပည့္ ျမန္မာႏုိင္ငံသား မဟုတ္သလိုလိုလည္း လုပ္တတ္ေသးသည္။

ဂ်ပန္ကိုေတာ္လွန္ခဲ့တဲ့ ေပ်ာက္က်ားရဲေဘာ္ႀကီး၊ ေသနတ္ပစ္ေကာင္း၍ ေျခာက္လံုးပူးဗကိုဟု သူတို႔နယ္တြင္ နာမည္ တြင္ခဲ့ သူႀကီး၊ နီတြတ္တို႔ ကံသိန္းတို႔ အားက်ခဲ့ေသာ ေမာ္ကြန္းဝင္ဒုတိယဆင့္ သူရဲေကာင္းႀကီးကား ရုပ္ေရ လကၡဏာ ကုလားျဖစ္ရ ေသာေၾကာင့္၊ ကိုးကြယ္သည့္ ဘာသာက မြတ္စလင္ ျဖစ္ရေသာေၾကာင့္ ျမန္မာႏုိင္ငံသား စစ္စစ္ မဟုတ္ဟု ခြဲျခားခံရသည္။ ဖိႏိွပ္ခံရသည္။ ႏွစ္ေပါင္းရာခ်ီ၍ ေခတ္အဆက္ဆက္ အုပ္ခ်ဳပ္သူအဆက္ဆက္ တုိင္းျပည္တာဝန္မ်ားကို ထမ္းေဆာင္ခဲ့ရေသာ္ လည္း သူတို႔ကား အသိအမွတ္ ျပဳမခံရ။

“အဲေတာ့ အဖိုးက ေနာက္ဆိုရင္ ဘာကိစၥပဲရိွရိွ ခရီးမသြားေတာ့ဖူးလို႔ ဆိုတယ္ကြ။ ၿပီးေတာ့ ကိုယ့္ကိုလူေတြ ေကာင္းေကာင္း သိတဲ့ အရပ္မွာပဲေနရင္း ေသမယ္လို႔လည္းေျပာတယ္” ဟု ဂ်မားက သူ႔စကားကို အဆံုးသတ္လုိက္ေတာ့ သည္။

သည္ေျမသည္ေရမွာ အတူမီွတင္း ေနထုိင္ၾကသည့္ လူအခ်င္းခ်င္း လူမ်ဳိးေရး၊ ဘာသာေရးအရ မခြဲျခားသည့္ သူတို႔လို လူမ်ဳိး ေတြလည္း ရိွေသးေၾကာင္း ဂ်မားအဖိုးကို ေျပာျပလိုသည့္ ဆႏၵက နီတြတ္ရင္ထဲမွာ တဖြားဖြား။ သို႔ေသာ္ သူ၏ သူရဲေကာင္းႀကီး ကား ႏွလံုးသားတြင္ ဒဏ္ရာရသြားခဲ့ေျခၿပီ။

ေဇာ္မင္း (လူ႔ေဘာင္သစ္)
၂၃ ရက္ ေအာက္တိုဘာလ ၂ဝဝ၈ ခုႏွစ္